Fotografía forense
A precisión dunha fotografía pode ser decisiva para estudar unha evidencia. Coñece como se documentan pegadas, rastros e obxectos mediante unha captura controlada e reproducible.

Fotografar evidencias é un dos traballos máis habituais na investigación forense.
Captura e documentación de evidencias
A fotografía forense documenta pegadas, rastros, obxectos e escenas mediante un método de captura e procesamento xustificado. O informe debe permitir comprender como se obtivo cada imaxe, que transformacións recibiu e que limitacións afectan á súa interpretación.
Precisión xeométrica e reprodución da cor
A elección da iluminación, da escala e das referencias de cor depende da pregunta que se quere estudar. A precisión xeométrica e a fidelidade da cor deben avaliarse tendo en conta as condicións de captura, en lugar de dalas por supostas.
O obxectivo é extraer información colorimétrica documentada (intensidade ou matiz en manchas de fluídos, marcas ou pegadas corporais como hematomas, etc.). A nosa filosofía é a transferencia precisa de información colorimétrica e espacial entre a escena ou realidade física e a imaxe dixital que representa a devandita escena ou obxecto.
Imaxe non visible e análise multiespectral
Todo traballo de documentación de evidencias vai acompañado dun extenso informe que indica os limiares de precisión das nosas imaxes, así como a descrición da metodoloxía de captura empregada e a bibliografía científica de referencia que utilizamos. Na fotografía de determinadas evidencias, como restos de ignición ou restos de fluídos fisiolóxicos, a fotografía convencional RGB compleméntase con técnicas de imaxe non visible, como a reflectografía UV, IR ou as fluorescencias, así como, por suposto, con técnicas de captura e análise multiespectral. Deste xeito, podemos chegar a diferenciar compostos que, malia manteren un comportamento similar no espectro visible, son discernibles tras unha captura en bandas non visibles ou unha análise multiespectral.
Aplicacións da fotografía forense
- Caracterización de residuos de ignición (pólvora, feluxe, etc).
- Fotografía e caracterización de evidencias.
- Fotografía e análise de obras de arte e bens culturais.
- Dixitalización de documentos.
Que convén conservar antes de solicitar un estudo
Conserva os arquivos orixinais e as copias recibidas, identifica a súa procedencia e evita sobrescribilos ao editalos ou reenvialos. Describe que se necesita examinar e que intervencións se coñecen. Se se dispón do obxecto ou da escena, indícao para valorar unha captura controlada.
Alcance e límites do resultado
Unha imaxe pode mostrar diferenzas de resposta entre materiais, pero esa diferenza non identifica por si soa a súa composición. Do mesmo xeito, a integridade dun arquivo non demostra a veracidade do representado. As conclusións deben responder á cuestión estudada e explicar as limitacións do material.
Se a imaxe xa existe e a pregunta se refire á súa orixe ou ás súas posibles modificacións, consulta a especialidade de análise forense de imaxes. Para estudar un soporte escrito, consulta documentoscopia. Podes formular a túa consulta á asociación.
Referencia técnica
SWGDE: boas prácticas para manter a integridade das imaxes, documento 17-I-001-1.1. A conservación do arquivo e a documentación do traballo permiten revisar as operacións realizadas.
Consultar sobre Fotografía forense ↗
Explora outras especialidades
Todas as especialidades de imaxe científica e forense · Coñece os socios de AEICF