Galego

Fotografía forense

A precisión dunha fotografía pode ser decisiva para estudar unha evidencia. Coñece como se documentan pegadas, rastros e obxectos mediante unha captura controlada e reproducible.

Fotografía forense

Fotografar evidencias é un dos traballos máis habituais na investigación forense.

Captura e documentación de evidencias

A fotografía forense documenta pegadas, rastros, obxectos e escenas mediante un método de captura e procesamento xustificado. O informe debe permitir comprender como se obtivo cada imaxe, que transformacións recibiu e que limitacións afectan á súa interpretación.

Precisión xeométrica e reprodución da cor

A elección da iluminación, da escala e das referencias de cor depende da pregunta que se quere estudar. A precisión xeométrica e a fidelidade da cor deben avaliarse tendo en conta as condicións de captura, en lugar de dalas por supostas.

O obxectivo é extraer información colorimétrica documentada (intensidade ou matiz en manchas de fluídos, marcas ou pegadas corporais como hematomas, etc.). A nosa filosofía é a transferencia precisa de información colorimétrica e espacial entre a escena ou realidade física e a imaxe dixital que representa a devandita escena ou obxecto.

Imaxe non visible e análise multiespectral

Todo traballo de documentación de evidencias vai acompañado dun extenso informe que indica os limiares de precisión das nosas imaxes, así como a descrición da metodoloxía de captura empregada e a bibliografía científica de referencia que utilizamos. Na fotografía de determinadas evidencias, como restos de ignición ou restos de fluídos fisiolóxicos, a fotografía convencional RGB compleméntase con técnicas de imaxe non visible, como a reflectografía UV, IR ou as fluorescencias, así como, por suposto, con técnicas de captura e análise multiespectral. Deste xeito, podemos chegar a diferenciar compostos que, malia manteren un comportamento similar no espectro visible, son discernibles tras unha captura en bandas non visibles ou unha análise multiespectral.

Aplicacións da fotografía forense

  • Caracterización de residuos de ignición (pólvora, feluxe, etc).
  • Fotografía e caracterización de evidencias.
  • Fotografía e análise de obras de arte e bens culturais.
  • Dixitalización de documentos.

Que convén conservar antes de solicitar un estudo

Conserva os arquivos orixinais e as copias recibidas, identifica a súa procedencia e evita sobrescribilos ao editalos ou reenvialos. Describe que se necesita examinar e que intervencións se coñecen. Se se dispón do obxecto ou da escena, indícao para valorar unha captura controlada.

Alcance e límites do resultado

Unha imaxe pode mostrar diferenzas de resposta entre materiais, pero esa diferenza non identifica por si soa a súa composición. Do mesmo xeito, a integridade dun arquivo non demostra a veracidade do representado. As conclusións deben responder á cuestión estudada e explicar as limitacións do material.

Se a imaxe xa existe e a pregunta se refire á súa orixe ou ás súas posibles modificacións, consulta a especialidade de análise forense de imaxes. Para estudar un soporte escrito, consulta documentoscopia. Podes formular a túa consulta á asociación.

Referencia técnica

SWGDE: boas prácticas para manter a integridade das imaxes, documento 17-I-001-1.1. A conservación do arquivo e a documentación do traballo permiten revisar as operacións realizadas.

Consultar sobre Fotografía forense ↗

Explora outras especialidades

Todas as especialidades de imaxe científica e forense · Coñece os socios de AEICF